കവിത
മരണത്തെ
പേടിച്ചിട്ടാണ്
ഞാന്
കവിതകളെഴുതുന്നത്.
.
ജീവിതത്തെ
പേടിച്ചിട്ട്
നിങ്ങള്
സമ്പന്നരാവുന്നതുപോലെ
മരണത്തെ
പേടിച്ചിട്ടാണ്
ഞാന്
കവിതകളെഴുതുന്നത്.
.
ജീവിതത്തെ
പേടിച്ചിട്ട്
നിങ്ങള്
സമ്പന്നരാവുന്നതുപോലെ
നിങ്ങള് പറഞ്ഞതൊന്നും
ഞാന് കേള്ക്കുന്നില്ല
കടക്കെണി
അപവാദം
മനസ്സമാധാനമില്ലായ്മ
ഉറക്കക്കുറവ്
ഇതൊന്നും ഞാന് കേള്ക്കുന്നില്ല
നിങ്ങളുടെ മരണം
ഞാനറിഞ്ഞത്
കാലത്ത് പത്രം വന്നപ്ലോഴാണ്
തീര്ച്ചയായും ഞാന് വരും
നമ്മള് അയല്ക്കാരാണല്ലൊ
ഇനി മുതല്
കാക്കയായി ജീവിച്ചാല്
മതിയെന്ന്
കുയിലിന്
ഒരു ഉത്തരവ് കിട്ടി
പാടരുത്
നെരം വെളുക്കുകയാണെന്ന്
കരഞ്ഞാല് മതി
വസന്തകാലം മറന്ന്
തളിരിലകള് മറന്ന
ഒരു ജീവിതം
കുയിലിന് സങ്കല്പിക്കാനായില്ല
അങ്ങിനെയാണ് കുയില്.....
അവര്
ആദ്യമായി
കാണുകയായിരുന്നു
എന്നാലും
ഒരു കവിത
രണ്ടു ദേശങ്ങളിലുന്ന്
കുട്ടിക്കാലത്ത്
പഠിച്ചിട്ടുണ്ടായിരുന്നതിനാലാവാം
പരസ്പരം എളുപ്പം മനസ്സിലായത്
ഇളവെയിലില്
മൂത്രശങ്കക്കിരിക്കുന്ന
മുത്തച്ഛനില് നിന്നു മാറി
സങ്കോചപ്പെട്ടു നിന്നിരുന്നു അവള്
മലയാളം മാഷ്
വെട്ടിത്തിരുത്തിയ കവിത
എന്നെ കാണിച്ച്
നൊമ്പരപ്പെട്ടിരുന്നു
ചിറകൊടിഞ്ഞ ഒരു പരുന്തിനെ
പരിചരിച്ച്
ഒഴിവുകാലം മറന്നിരുന്നു
ഇന്നലെയായിരുന്നു
അവളുടെ മടക്കം
മേശപ്പുറത്തെ തിരികെ വന്ന
കവിതയില് നിറയെ
ക്ലാസ്സിലെ അടച്ചിട്ട ജാലകങ്ങളായിരുന്നു
കപ്പലണ്ടിക്കാരനോട്
മാംസം വില്പക്കാരി
പറഞ്ഞതറിയാതെ-
കപ്പലോട്ടകാരനോട്
മന്ത്രിമാര് പറയുന്നതു മാത്രമോ-
ഈ കറുത്ത കാലത്തിന്റെ
കറുത്ത അക്ഷരങ്ങള്
(തെരുവില് ചത്തവന്റെ
പട്ടാളമാണോ
ഈ ഉറുമ്പിന് കൂട്ടങ്ങള്)
-വര്ത്തമാനം ആഴ്ചപ്പതിപ്പ്(07-09-2008 -ഞായര്)
വര്ഷങ്ങള്ക്കു മുമ്പ്
ഒരു കൂട്ടുകാരിയുടെ മുന്നില് വെച്ച്
അവന് അനുജനെ തല്ലി
അതൊരു പുഴക്കരയായിരുന്നു
അകന്നു പോയ അനുജന്
പുഴയിലാണെന്നു നാട്ടുകാര്
മറുനാട്ടിലാണെന്ന്
അയാളും ദൈവവും
ഒടുവില് അയാള് പരാജയപ്പെട്ടു
-ജയിലിലായി
പക്ഷേ
കഷ്ടമെന്നപ്പോള്
മറുനാടിനു തോന്നി,
മരിച്ച അനുജനെ
മറുനാടു കൊണ്ടുവന്നു
അന്നു പകല്
സൂര്യന് ചിരിച്ചു
ആകാശം ചിരിച്ചു
അകന്നുപോയ അയാളുയെ ഭാര്യയും...
അതൊരു കവിതയാണെന്നു ഞാന്
കഥയാണെന്നയാള്
ഞാന് ജീവിക്കുന്നത്
സംസ്കാര സമ്പന്നരും
ഹൃദയാലുക്കളുമായ
ചിലരുടെ ജീവിതം കണ്ട്
കൊതിച്ചിട്ടു തന്നെയാണ്
പെട്ടെന്നൊരു ദിവസം
കൂട്ടു കൂടുന്ന ഷെയര് മദ്യത്തില് വെച്ച്
ഒരു വയസ്സന് പ്രൊഫസറുടെ
രണ്ടാം ഭാര്യയെ പ്രാപിച്ച കഥ പറയാനല്ല
ചീട്ടു നിരത്തി
ക്ലാവറും ഡെയിമനും തിരഞ്ഞ്
ഞായറാഴ്ചകളെ കൊല്ലാനല്ല
ഒരു ചെറിയ ഇച്ഛാഭംഗത്തെ
ആത്മഹത്യയോളം പെരുക്കി കാട്ടാനല്ല
പൈങ്കിളികഥകള് കണ്ട്
ടി.വി.ക്കു മുമ്പില് മരിക്കാനല്ല
ഞാന് ജീവിക്കുന്നത്
അദൃശ്യമായ കാറ്റ് കടലിനെ
തിരമാലകളാക്കി ഉയര്ത്തുംപോലെ
ക്ഷണികമെങ്കിലും
ഈ ജീവിതത്തിന്റെ
അതിര് വരമ്പുകളില് തട്ടി വീഴുമ്പോഴും
ഒരു ആനന്ദത്തെ മഴവില്ലുകളായി മനസ്സില്
സൂക്ഷിച്ചുകൊണ്ടാവും
ഞാന് ജീവിക്കുന്നത്
ഗണികന്മാര്ക്ക് അടയാളം പറയാന്
നഗരത്തിലെ നിരത്തില്
ഒരു മഹാന്റെ പ്രതിമയാകാനല്ല
സ്വപ്നവാദികളെ കൊന്ന
തീവ്രവാദികള് ലോപിച്ച്
മന്ത്രവാദികളാവുമ്പോള്
ഓശാന പാടാനല്ല
ഒരു ഗാന്ധി ശുഷ്കിച്ചലഞ്ഞൊരു നാട്ടില്
വറുതിയില് ചാടി മരിച്ചു വീഴാന്
പുലരുകില്ലെന്നൊരു മൊഴിയുമെന്നാലുമീ
ഇരുളില് വെളിച്ചമായ് ചിതറിവീഴാന്
© Blogger templates Newspaper III by Ourblogtemplates.com 2008
Back to TOP